Dodaję do słówek 레몬, 피부 i 라면. Dobrze, że już wiem, jak jest ładny, bo mogę ułożyć zdanie „Moja skóra jest ładna”. Przy okazji wychodzi na to, że tylko wydawało mi się, że wiem, jak jest ładny. Myślałam, że słówko to zaczyna się od 여 (i tak jest sobie zapisałam), a wychodzi na to, że od 예. I znów muszę nanieść poprawki w kilku miejscach. Grrr. Następnie sprawdzam odmianę 앉다. Rzeczywiście, potem zmienia się na mało intuicyjne 앉으세요. Ale to mały problem. Większy polega na tym, że znów znajduję błąd. Mam ten czasownik wpisany jako 얹다 (choć czytałam i zapamiętałam „an”). Szczerze, to myślałam, że koreańska ortografia będzie mi sprawiać mniej kłopotów. Jak się jednak okazuje, diabeł tkwi w szczegółach.
Czy to nie dziwne, że do tej pory wszędzie, gdzie dodawało się np. partykuły, to po samogłosce przychodziła spółgłoska, a po spółgłosce dodatkowo wstawiało się samogłoskę, a w przypadku 과 i 와 jest tak jakby na odwrót? Gdy tylko zaczęłam tym, że to dziwne, to mój mąż od razu: „Doszłaś już do 과 i 와?”.
