Chciałabym napisać, że po prostu siadam i się uczę, ale tak się składa, że - na przykład – dzisiaj, gdy miałam zabrać się za naukę, poczułam nieodpartą chęć zrobienia prania. A gdy pralka już chodziła, pomyślałam, że zbiorę wyschnięte pranie, bo przecież, gdy pralka skończy, będę musiała gdzieś powiesić mokre… W końcu jednak udało mi się zasiąść przed lekcją numer 84 (https://www.youtube.com/watch?v=rX_m0jPd7V4). Myślę, że wplecenie tylu końcówek w jedną lekcję to gotowy przepis na mętlik w głowie. Przynajmniej w mojej głowie. Tak się zakręciłam, że gdy się uczyłam wieczorem, zauważyłam, że końcówki 가요 i 나요 opracowałam zupełnie na odwrót, i musiałam poprawiać swoje notatki. A to przecież dopiero początek mojej „drogi” z nimi.
Jak opanować te wszystkie końcówki? Na ten moment najlepszym sposobem wydaje się tworzenie przykładów z nimi na kolejnych fiszkach. Albo budowanie zdań z nimi, gdy się mówi do siebie (ja dziś mówiłam podczas spaceru; wspaniale, że już jest coraz jaśniej, bo miło wyjść z domu).
Wieczorem w końcu udało mi się przerobić Anki (116 powtórek, 10 nowych słów) tak, jak planowałam, czyli bardzo dokładnie. „Zapłaciłam” jednak za to wysoką cenę – spędziłam przed komputerem aż 2 godziny (oczywiście na raty).
