Po przerwie na podcasty wracam dziś do „niebieskich historyjek” i wrzucam na warsztat tę o dziewczynie, która chce się uczyć tańczyć (https://www.youtube.com/watch?v=vgQrRPdEUkg&list=PLr7BTDhDckaLgIQh4yEjdrSAxNmRuADeX&index=21). Spędzam nad nią 50 minut (i wspominam, jak to uczyłam się z dzieckiem tańczyć „Chk Chk Boom” Stray Kids, ciężko było…).
Anki (186 powtórek, 10 nowych słów) robię szybko (67 minut), tylko „wiem – nie wiem”, ale w końcu jest sobota, którą spędzam z rodziną i ze znajomymi.
Ale czekając, aż dziecko skończy swój trening, pospacerowałam sobie i całkiem sporo mówiłam na głos po koreańsku. Uff, to bardzo męczące zajęcie.
*몸치 to ciekawe słowo. Końcówka 치 oznacza kogoś, kto sobie z czymś nie radzi, czyli w tym wypadku kogoś, kto sobie nie radzi z ciałem, czyli ma kłopoty z koordynacją. Podobnie zbudowane jest słowo 길치, oznaczające osobę, która zawsze się gubi, ma słabą orientację w terenie, czy 음치, oznaczające osobę, która fałszuje, nie ma słuchu.
