Lekcji o stopniach grzeczności (https://www.youtube.com/watch?v=TNW-X_lfEqE) słucham jednym uchem, mając nadzieję, że jest to podobne do japońskiego. Tu jedna uwaga: w tym przypadku grzeczność nie jest kwestią naszego „widzimisię”, tylko gramatyką. Tak, jak odmieniamy czasownik przez czasy, tak samo odmieniamy go przez grzeczności. A propos czasów, to nareszcie pojawił się czas przeszły (https://www.youtube.com/watch?v=kdDgptddf-Q). Chciałam sobie wyjaśnić jedną rzecz (pokićkało mi się 있어요 z 이에요) i weszłam najpierwszą lepszą stronę, która wyświetliła mi się w Google. Tak oto zrozumiałam, że są różne wyjątki i że odmiana nie będzie aż tak prosta. Czym prędzej tę stronę zamknęłam, będę się tym martwić później.
Dziś 55 słówek do powtórzenia. Billy wprowadził kilka sportów. Ja sobie dopisałam siatkówkę, by móc powiedzieć – zgodnie z prawdą – że grałam w siatkówkę. W ogóle to podczas spaceru do biblioteki (celowo korzystam z biblioteki położonej 2km od domu, żeby mieć powód, by się przejść) ułożyłam sobie całą historyjkę: Pojechałam do Korei. Zobaczyłam Seul. Jadłam koreańskie jedzenie. Jedzenie było smaczne. Seul był duży i ładny. Oczywiście, to nie tak, że te zdania wypłynęły ze mnie w idealnej postaci. Niektóre musiałam sobie powiedzieć kilka razy. Trzeba ćwiczyć, jeśli chce się nauczyć mówić. Anki jako program jest super, ale to tylko program. Samo klepanie słówek nie wystarczy. Trzeba jeszcze z nich zbudować zdania.
Powtórki zajęły mi dziś 55 minut. Gdy natykałam się na czasowniki, sprawdzałam od razu ich odmianę w czasie przeszłym, bo choć ogólna zasada jest prosta, istnieje od niej sporo wyjątków.
A tak przy okazji: czy 있었어요 nie brzmi Wam jak „sos sojowy”?
