Nietypowy dzień, bo z obowiązkiem okresowych badań lekarskich. Czekając pod jednym czy drugim gabinetem, powtórzyłam niemiecki, potem japoński, a na koniec wzięłam się za koreański, a że nie miałam słuchawek, postanowiłam wszystkie przykłady powiedzieć na głos (tak pod nosem). To byłą trochę wymuszona, ale – jak się okazało- trafna decyzja, bo nie wszystko szło mi tak płynnie, jak bym chciała. Ćwiczenie, zresztą, tak mi się spodobało, że po powrocie do domu też najpierw skończyłam powtórki, a dopiero potem dopisałam sobie nowe słowa. Głośne powiedzenie wszystkich przykładów dla 127 słów zajęło mi 95 minut, a nauczenie nowych 10 – 25 minut. Z lekcją nr 90 (https://www.youtube.com/watch?v=AqXmOgeELPs) Billy’ego spędziłam godzinę. Ale przynajmniej w końcu jest dla mnie jasne, dlaczego czasami jest 하는, a czasami 한 przed rzeczownikiem. Tak się składa, że nawet całkiem niedawno się nad tym zastanawiałam, ale nie chciało mi się jakoś bardziej zgłębiać tego zagadnienia.
