Niewykluczone, że za tydzień zrobię sobie długi weekend i wyjadę. A to oznacza, że zawczasu muszę sobie przygotować porcje nowych słówek na te 3 dni. Najlepiej byłoby to zrobić w ten weekend, bo w tygodniu mam mniej czasu. Dzisiejszą „przygodę” z Billym kończę na lekcji 29. (https://www.youtube.com/watch?v=poCPygDZxg0), czyli zrobiłam dziś partykuły podmiotu (https://www.youtube.com/watch?v=_9En88O4heQ), „tylko” (https://www.youtube.com/watch?v=KNugUqVPum4), liczbę mnogą (https://www.youtube.com/watch?v=ZlOTWQnxVNY) oraz formę potrafię/nie potrafię. Część z tego będę ćwiczyć dzisiaj, część jutro. Obiecałam sobie, że spiszę dziś 25 słówek, i kończę w momencie wymyślenia 26stego słówka. Spisałam sobie wszystko z lekcji Billy’ego, a potem sprawdziłam już sama kilka innych słówek (np. biegać czy latać), żebym mogła układać zdania w stylu: „Ptaki potrafią latać. Psy nie potrafią latać.” itp. Widzę, że dużo ćwiczeń przede mną. Niby te wszystkie partykuły nie są trudne, jeśli chodzi o ich zastosowanie, ale jeśli chodzi o to, jak zmieniają wymowę słówek, to już gorzej, prawda? Dlatego zamierzam budować dużo zdań, raz z partykułą 는, a raz z 이 itp. Oczywiście, nie wrzucę wszystkich zdań do Anki, to nie miałoby sensu, fiszki zrobiłyby się nieczytelne, ale na pewno zapiszę je w swoim brudnopisie.
Mała rada dla tych, którzy nie rozumieją, o co chodzi z tym tematem i podmiotem. Kiedyś tak mi to wyjaśniono: „Wycieczka się udała. Dzieci się wybiegały, słonko świeciło, a my leżeliśmy na kocu”. To o czym to jest? O dzieciach? O słońcu? No nie, to jest o wycieczce. Wycieczka miałaby partykułę tematu, a cała reszta – podmiotu.
Nie wiem, ile czasu mi to zajęło, pewnie dużo, a i tak przy okazji zajmowałam się gotowaniem i praniem. Wolałabym się skupić na jednym, ale życie nie zawsze pozwala. Najgorsze jest to, że zepsuł mi się plik, gdzie spisuję słówka*. Chciałam niczym Scarlet O’Hara pomyśleć o tym jutro, ale nie do końca potrafię. Rozwiązanie tego problemu (a i tak nieudane) zajęło mi kolejne minuty.
Ale to już było po spacerze (połączonym z zakupami i paczkomatem). Jest chłodno i cały czas siąpi. Ale gdybym musiała znaleźć dobrą stronę tej sytuacji, to powiedziałabym, że przynajmniej po ulicach i parku chodzą tylko ci, którzy muszą, czyli właściciele psów, więc nikt nie słyszy, jak się gada do siebie i ćwiczy formę „potrafię, partykułę „tylko” i końcówkę liczby mnogiej po koreańsku (a tyle zapamiętałam dzisiaj z lekcji Billy’ego). Wieczorna dawka Anki jak zawsze zajęła mi godzinę (w tym poprawianie znalezionych błędów!).
*Uprzedzałam…
