Podczas porannej gimnastyki postanowiłam połączyć przyjemne z pożytecznym (i ciekawym) i puściłam sobie na YouTubie reportaż o maturze w Korei „So verrückt ist das Abi in Südkorea” (https://www.youtube.com/watch?v=vqQewpQekSo&t=156s). Nie zaskoczyło mnie, ile oni się tam uczą, bo to chyba wie każdy. Zaskoczyło mnie, że w pewnym momencie ktoś wygłasza opinię, że mają najlepszy system edukacji, bo dzieci dobrze wypadają w testach PISA. Dla mnie system, w którym niemal każdy chodzi na korepetycja i do dodatkowych, prywatnych szkół, to system niewydolny. Państwowa szkoła ewidentnie nie daje rady. Poza tym, ci nieszczęśnicy tyle się uczą, a gdy uda im się dostać wymarzoną pracę, to zapewne skorzystają z ułamka tego, czego się nauczyli. Po co to wszystko?
Wreszcie skończyłam lekcję nr 84. (https://www.youtube.com/watch?v=rX_m0jPd7V4). Kilka razy wsłuchałam się w dialog. Kilka razy powtórzyłam. Przyznaję się bez bicia, że tak szybko i płynnie jak Koreańczycy powtórzyć tych zdań nie umiem. Ta część nauki zajęła mi 10 minut.
Potem włączyłam lekcję 85. (https://www.youtube.com/watch?v=1jLv8fzvKDY). Konstrukcja „have you ever” na pewno się przyda. Wsłuchałam się w przykłady, wypisałam słówka, z pomocą chata GPT wymyśliłam przykładowe zdania. Zajęło mi to godzinę.
Anki (128 powtórek, 10 nowych słów), oczywiście na raty, wymusiło na mnie 110 minut. To już powoli staje się moim ceterum conseo: Muszę przyspieszyć!
