Do porannej gimnastyki puszczam sobie https://www.youtube.com/watch?v=ZinAK6n6cWU. Wiem, że są zwolennicy poświęcania językowi każdej wolnej chwili i robienia kilku rzeczy naraz. Idziesz z psem? Powtarzaj słówka! Biegasz? Puść sobie podcast. Czasami sama tak robię: gadam do siebie podczas spacerów czy też puszczam coś, gdy się rozciągam. Ale czasami fajnie jest tak po prostu pójść na spacer i pogapić się na jesień, i nie myśleć o koreańskim ani żadnym innym języku. Fajnie jest się pogimnastykować i po prostu myśleć o sobie (lub nawet o tym, że trzeba w końcu umyć podłogę). Ja dziś na próbę puściłam sobie ten koreański. I co? To, co umiałam, sobie powtórzyłam. A tego, co nie umiałem… dalej nie umiem. Nie ma się co łudzić, że się zapamięta coś na stałe tylko dlatego, że się to gdzieś przy okazji usłyszy. A już na pewno nie na poziomi A0.
Pod wieczór miałam wizytę u lekarza, jakieś 4km od domu. Pomyślałam, że pójdę na piechotę, przy okazji poodmieniam sobie koreańskie czasowniki itp. I co zauważyłam? Że gdy idę i intensywnie myślę (a kiedy staram się mówić po koreańsku, to myślę baaaaardzo intensywnie), to idę bardzo wolno. Myślałam, że godzina mi starczy z zapasem, a byłam na styk, do tego na koniec prawie biegłam, bo się zorientowałam, że mam mało czasu.
Wieczorna nauka zajęła mi 40 minut.
