Nie wróciłam jeszcze do historyjek A1-A2 (z mężem nazywamy je „niebieskimi), tylko dalej pracuję z podcastami A Walk to Korean*. Dziś konkretnie z odcinkiem o jedzeniu (https://www.youtube.com/watch?v=RjCeIs6ZVvg&list=PLM37RiJE7LErlfh1NwU1zHWfC0PpgdqyS&index=2). Standardowo po 55 minutach (i 12 słówkach) wciąż do końca było daleko. Przyjemne są te teksty, ale zastanawiam się, co właściwie oznacza poziom „beginner”. No bo spójrzmy na zdanie요리 영상을 보면 따라 해 보고 싶을 때가 있어요. Zgadzam się, nie jest to jakieś wyszukane zdanie, ale ile razy trzeba w nim odmienić jakiś czasownik! Jeśli to poziom „beginner”, to chyba taki bliższy „intermediate”. (Nie ukrywam: czuję dumę, że rozumiem, jak to zdanie jest zbudowane!).
Po południu zaliczyłam też spacer, na którym starałam się mówić o wiośnie. Oczywiście, już na samym początku musiałam zajrzeć w telefon i przypomnieć sobie, jak jest… „kwitnąć”. No ale nie ma się co samobiczować. Sprawdziłam, może teraz zapamiętam na dłużej.
Wieczorem jeszcze dopisałam 8 słówek do listy rezerwowej (2 słowa z podcastu wylądowały na niej wcześniej). Zajęło mi to 30 minut.
Anki (przerażające 188 powtórek i 10 nowych słów) postanowiłam opędzlować byle prędzej. Słowo daję, widzę 188 i mi się nie chce! Uwinęłam się w 55 minut, ale nie poszło mi najlepiej. I co? Na jutro też mam 188 powtórek!
*Ciekawe, że ja w ogóle nie pamiętam, że kiedyś uczyłam się z tych podcastów. Ale nie martwcie się, gdy teraz na nie patrzę, dalej uważam, że są warte uwagi.
