Mój mąż chce pojechać na weekend w góry. Ja też się chętnie przejadę, ale to oznacza, że w weekend nie usiądę przed youtubem ani po prostu przed komputerem i nie przygotuję sobie materiałów do nauki. Zatem muszę to zrobić dzisiaj i jutro.
Dziś nie poszło mi najgorzej, bo na dzisiaj przygotowałam sobie nazwy krajów (i przypuszczam, że z zapamiętaniem ich nie będzie problemu, bo dużo pochodzi z angielskiego). Wybrałam te potrzebne mi z Billy’ego (ale i te łatwe, jak Ameryka Południowa, bo już wiem, jak jest Ameryka, a południe wydaje się być tak samo jak po japońsku). Dodałam kierunki wakacyjne, jak Chorwacja czy Grecja, i z przyczyn oczywistych Ukrainę.
Na jutro mam przeczenia i to pewnie będzie dużo trudniejsza lekcja.
Dziś mija miesiąc, odkąd zaczęłam się uczyć. Oto krótkie podsumowanie:
1) Lepiej czytam hangul i lepiej zapamiętuję wymowę (już sobie nie piszę czytania w Anki).
2) Naprawdę uczę się codziennie i jestem z tego powodu z siebie dumna.
3) Buduję samodzielnie zdania, choć muszę je sobie kilka razy powtórzyć, zanim zabrzmią płynnie.
4) Niestety gorzej mi idzie słuchanie, choć całkiem świadomie odpycham ćwiczenie rozumienia ze słuchu na później, gdy będę znać więcej słownictwa.
5) Oprócz „Dobranoc” nie mówię nic po koreańsku do mojego męża. Wciąż trochę brakuje mi słówek i zwrotów, a trochę… po prostu po polsku jest szybciej!
6) Mam znacznie mniej czasu na czytanie książek i gazet. Patrzę i oczom nie wierzę, że piętrzą mi się koło łóżka nietknięte lub niedokończone, a biblioteka już pisze, że mija mi termin.
7) Zmniejszyłam liczbę słówek z niemieckiego. Zaczynałam od 15, potem zeszłam do 10, a kilka dni temu się poddałam i ustawiłam 5. No ale z niemieckiego znam już ich 6 tysięcy.
Takie oto mam refleksje po pierwszym miesiącu i uczę się dalej.
