Dziś naukę zaczęłam od vloga, ale… Cóż, chyba dojrzałam do decyzji, żeby póki co odpuścić. Niestety, ten blog jest mało „beginner”, mimo że tak się nazywa. I nie chodzi o to, że nie jestem w stanie go rozgryźć, bo przecież jestem, ale schodzi mi z tym zbyt wiele czasu. A skoro czas jest ograniczony, wolę go przeznaczyć na powtarzanie i zapamiętywanie nowych słówek, niż na szukanie informacji w internecie, bo – niestety – to nie do końca jest prawda, że w ten sposób człowiek też się uczy. To znaczy uczy się, ale wolno, a poza tym może coś tam zapamięta, a może nie, a może zapamięta coś, na czym mu nie zależało, a to, na czym zależało, zapomni. Ja wolę wiedzieć, co chcę zapamiętać, by potem sprawdzić, czy mi się udało. Czy „przygoda” z tym vlogiem to moja porażka? Nie patrzę na to w ten sposób. Jakiś błąd na pewno, ale – jak to mówią – nie myli się tylko ten, co nic nie robi.
Uff, nie wiem, ile czasu spędziłam nad koreańskim dzisiaj, włączając w to moje rozkminy, czy w ogóle warto brnąć w ten vlog. Na pewno dużo, za dużo. Właściwie to z ulgą przeszłam do lekcji Billy’ego (https://www.youtube.com/watch?v=JuH-MxVFsDE). Domyślam się, że klasyfikatory mogą być dla kogoś zaskoczeniem. Dla mnie nie były, w japońskim też są i jest ich dużo. Ale pomyślcie (to nie do końca to samo, ale idea jest podobna): po polsku w przypadku zwierząt liczymy pogłowie; w przypadku roślin tak się nie da, prawda? Mniej więcej taka idea stoi za klasyfikatorami jak za takim pogłowiem. Do tego my dzielimy świat na istoty męskie, żeńskie i nijakie, a tacy Koreańczycy na duże, płaskie, podłużne itp. Zamiast zmieniać końcówki przymiotników na a/e/i/y, moglibyśmy je zmieniać na coś, co mówiłoby nam, że mówimy o czymś płaskim czy małym, a nie żeńskim czy męskim, co przecież w zasadzie jest zupełnie umowne.
Z Anki (92 powtórki, 10 nowych słówek, samo mówienie) spędziłam dziś 90 minut (hmm, ciekawe, czemu aż tak dużo…).
Dopiero pod wieczór uświadomiłam sobie, że właśnie mija drugi miesiąc, odkąd zaczęłam się uczyć. Oto kilka refleksji:
1) Przyznaję, że czuję się zmęczona tematem.
2) Niby znam już 600 słówek, ale wciąż nie potrafię nic powiedzieć na poziomie A1 (a przecież liczba słówek na to by wskazywała). Dlaczego tak jest? Cóż, zakres słownictwa ewidentnie nie nadąża za gramatyką. Owszem, uczę się 10 nowych słówek dziennie, ale słówka, które proponuje Billy, są od Sasa do Lasa, a ja z tym „walczę” tylko trochę. Dlatego też wciąż nie umiałabym powiedzieć np. o swojej rodzinie wszystkiego, czego chcę. W sklepie pewnie też nie byłoby łatwo. Na szczęście ani nie muszę nikomu przedstawiać swojej rodziny po koreańsku, ani nie muszę dogadywać się w koreańskim sklepie już teraz. Wiem, że kiedyś nauczę się wszystkich potrzebnych słówek. Gdyby ktoś wybierał się teraz do Korei i chciał się uczyć z tego samego kursu co ja, mógłby się jednak rozczarować.
3) Przygoda z vlogiem była sympatyczna, ale zbyt czasochłonna. Przerwałam zaledwie po niecałych dwóch minutach filmu. Poszukam sobie czegoś łatwiejszego.
4) Piszę ten pamiętnik, przez co zaczęłam zaniedbywać swój prawdziwy pamiętnik. To mi się akurat w ogóle nie podoba.
5) Wciąż nie zaczęłam nagrywać filmików na YouTube’a. Nie tak miało być…*
*Spoiler: Zaczęłam jakieś półtora roku później.
*Pewnie zauważyliście, że ryba to 물고기, czyli woda + mięso. Podobno 고기 dawniej znaczyło zwierzę, dlatego też ryba to nie wodne mięso, a wodne zwierzę.
