Dziś się przemieszczaliśmy od mojego taty do teściów, a to co najmniej 2,5 godziny jazdy samochodem. Zanim dojechaliśmy na miejsce, miałam Anki (10 nowych słów, 101 powtórki, godzina nauki) za sobą. Oczywiście, prowadził mąż.
Cała rodzina męża albo dopiero co była chora, albo właśnie zaczyna chorować. Czarno to widzę…
Minęły 3 miesiące, zatem czas na krótkie podsumowanie:
1) Konstrukcje, nad którymi musiałam się kiedyś mocno zastanawiać i które wymawiałam powoli, sylaba po sylabie (ㄹ 수 있어요, 고 싶어요), teraz wymawiam mechanicznie, bez zastanawiania się nad nimi; pozwala mi to wierzyć, że z innymi konstrukcjami za jakiś czas też tak będzie.
2) Niedostatecznie opracowuję i „przemyśliwuję” słówka, które pochodzą z chińskiego; wydaje mi się, że skoro są podobne do japońskiego, to przecież je zapamiętam, ale kończy się to tak, że myślę potem: „Aha, to słowo było podobne do japońskiego, to teraz muszę się zastanowić, jak przerobili je na swoje Koreańczycy”; nawet jeżeli w końcu zgadnę, jak to słowo brzmiało, trwa to zdecydowanie za długo.
3) Ze słowami pochodzącymi z angielskiego mam podobny problem, w tym przypadku mniej więcej pamiętam wymowę, ale najczęściej nie pamiętam prawidłowej ortografii; w efekcie te niby proste słowa uparcie lądują na początku mojej listy.
