Zachęcona wczorajszym sukcesem (udało mi się zrozumieć ze słuchu wszystkie pytania o rodzinę z Short Stories), włączyłam kolejny film (https://www.youtube.com/watch?v=gQ-4AVWYNJI&list=PLr7BTDhDckaLgIQh4yEjdrSAxNmRuADeX&index=2). I co? Pierwsze słówko to drzewo. Potem jezioro… A nie, już w tytule było sąsiedztwo. Włączyłam więc kolejny film, ale zaczął się od podawania godzin (https://www.youtube.com/watch?v=ZTwmL9hSbX0&list=PLr7BTDhDckaLgIQh4yEjdrSAxNmRuADeX&index=3). Grrr, dwa miesiące nauki, a człowiek wciąż nie jest w stanie zrozumieć takich prostych tekstów. Przyznaję, z jednej strony jest to zniechęcające, ale z drugiej… Przecież ja to robię dla siebie, posprawdzam słówka i zrozumiem. Trzeba zachować spokój. Wróciłam więc do Billy’ego i dokończyłam 63. lekcję (https://www.youtube.com/watch?v=JuH-MxVFsDE). W kolejnej są godziny. Już wiem, że mi się wkrótce przydadzą. Poza tym, ile można wracać wciąż do tej samej lekcji?! Zrobiłam też to, co chciałam zrobić już dawno. I nie, nie sklasyfikowałam konstrukcji gramatycznych za pomocą kolorów*. Wróciłam do rozmów z wcześniejszych filmów Billy’ego. Dziś przesłuchałam i powtórzyłam na głos dialogi z lekcji 33., 34. i 35. Czy wszystko zrozumiałam? Niestety, nie. A dialog z lekcji 34. chyba wcześniej przeoczyłam, bo w ogóle go nie pamiętam.
Pożyczyłam w bibliotece „Nadchodzi chłopiec” Han Kang, tegorocznej noblistki. Nie żebym nie miała co czytać… Obecnie czytam dwie książki, w tym jedną po japońsku. Ciekawa rzecz, że cieszę się na każdą książkę po polsku, po angielsku, a nawet po niemiecku, a gdy przychodzi do książek po japońsku, to zawsze mi się wydaje, że dostałam wyrok dożywocia. Ale, jak ze wszystkim i tu metoda drobnych kroczków się sprawdza. Miesiąc minął, a ja już jestem na 170 stronie. Jeszcze 300.
Anki (93 powtórki, 10 nowych słów, samo mówienie) to dziś 50 minut.
*Prawdę mówiąc, nigdy tego nie zrobię.
