Czas przestać się obijać. Zaczynam naukę. Moje dziecko ma trening, muszę na nie czekać, więc żeby nie stać bezczynnie, wyciągam kartkę z hangulem i czytaniami batchimów. Przygotowałam ją sobie kilka miesięcy wcześniej na podstawie niedostępnych już na YT filmików yalli yalli z sympatyczną panią Martyną. Niestety, znajduję błędy w swoich notatkach, a przynajmniej tak mi się wydaje. Włączam więc sobie wieczorem „Koreański od podstaw” (niestety, te nagrania zniknęły z YouTube’a) i sprawdzam podstawowe czytania. Później idę o krok dalej i wpisuję w Anki pierwsze 20 słówek. Bo postanowiłam uczyć się 20 słówek dziennie.* Te słówka też przygotowywałam sobie wcześniej i chyba też mam w nich błędy. No nic, trochę korzystam z „Koreańskiego od podstaw”, trochę po prostu z translatora (Google) i jakoś brnę do przodu. Wpisywanie słówek po koreańsku zajmuje mi dużo czasu, dużo więcej, niż zakładałam. A przecież jeszcze trzeba się ich nauczyć! Niektóre słówka brzmią podobnie do japońskich (bo pochodzą z chińskiego), np. Chiny to chińskie Chonggou lub japońskie Chūgoku. Te, które pochodzą z angielskiego, też nie jest trudno spamiętać, tylko trzeba zwrócić uwagę, czy jest aspiracja. Np. Polska, czyli 폴란드, ma P z przydechem. No i to „o” (ㅗ). Nie słyszę go.
*Spoiler: Cel okazał się zbyt ambitny. Przygotowanie 20 koreańskich słówek zajmuje dużo czasu. Nauka 20 koreańskich słówek też zajmuje dużo czasu. Powtórki – jeszcze więcej. Najlepiej samemu sprawdzić, ile co zajmuje. Gdy uczyłam się niemieckiego, dodawałam sobie 20 słówek dziennie (stąd pomysł), ale szło mi szybciej.
