Może dzień, a może kilka dni. Postanowiłam, że ruszam z koreańskim. SAMODZIELNIE, ZA DARMO i BEZ wyjazdu do Korei. Zaczęłam od obejrzenia niedostępnych już, niestety, filmików „Koreański od podstaw”, z których dowiedziałam się, jak pisać i jak czytać hangul (koreański alfabet) oraz co to są „batchimy” i w jaki sposób je odczytywać. O ile zapamiętanie hangula jest dziecinnie proste, to nauczenie się wszystkich zasad dotyczących batchimów już nie (zresztą, nie jest to potrzebne, ale warto wiedzieć, że te zasady istnieją). Zrobiła sobie notatki, nawet wypisałam część słówek, które pojawiły się w filmikach. Gdy czegoś nie rozumiałam, zaglądałam też do GO! Billy Korean. A potem… Potem zaczęłam się uczyć do PMP, następnie pojechałam na trzytygodniowy urlop do Japonii i więcej do koreańskiego nie zajrzałam.
Uczcie się na moich błędach: moment, kiedy zaczynacie, nie może być przypadkowy. Ja w ogóle nie pomyślałam, że po prostu nie dam rady uczyć się intensywnie i koreańskiego, i do PMP.
Za cel postawiłam sobie zdanie egzaminu przed wyjazdem (i zdałam!), bo wiedziałam już, że na wyjeździe nie znajdę czasu (ani ochoty) na żadną naukę. Dlatego do koreańskiego wróciłam po wakacjach. Wiedziałam, że wtedy już nic mi nie będzie przeszkadzać.
