Są takie słowa, których nie chciałoby się używać, np. 장례식. No ale jednak. 친구의 아버님이 지난주에 돌아가셨어요. 그래서 오늘은 장례식에 가야 됐어요.
A jeśli chodzi o naukę, to wsłuchiwałam się w drugą część historyjki o nauce, w tę mówioną przez mężczyznę (https://www.youtube.com/watch?v=JN_hdVEYUO8&list=PLr7BTDhDckaLgIQh4yEjdrSAxNmRuADeX&index=23). Słowo daję, w tym męskim wykonaniu była ona o wiele trudniejsza do zrozumienia. Trochę też musiałam poszperać, bo ChatGPT mówił mi, że 비다 odmienia się 비어요, a https://koreanverb.app/?search=%EB%B9%84%EB%8B%A4, że 벼요. Musiałam poszukać trzeciej opinii (i czwartej, i piątej…) i wyszło mi, że raczej to ChatGPT ma rację. Cóż, mam nadzieję, że ma rację, bo zapamiętam właśnie jego wersję. Ta część nauki zajęła mi godzinę (a sama historyjka może być przestrogą dla wszystkich, którzy się czegokolwiek uczą: czy przypadkiem nagle wszystko inne nie staje się ważniejsze?).
Z Anki (172 powtórki, 10 nowych słów) uczyłam się 53 minuty.
*Nie myślcie, że 집 w 문제집 ma coś wspólnego z „domem”, bo nie ma. To 집 to „zbiór”, pisane znakiem 集. Możemy go użyć, tworząc też inne słowa oznaczające jakiś „zbiór”, np. 시집 to „zbiór poezji”, a 사진집 to „zbiór fotografii”.
*필통 jest równie łatwo zapamiętać jak 쓰레기통, bo to „pojemnik na rzeczy do pisania” (z 필 spotkaliśmy się np. w słowie 연필, czyli „ołówek”).
