Włączam Billy’ego i słucham, jak po koreańsku zadawać pytania (https://www.youtube.com/watch?v=FRB1Q5P4Al0). Co za ulga, że praktycznie niczego nowego nie trzeba się uczyć! Zaczynam lekcję 40. (https://www.youtube.com/watch?v=VwJQuBBvilY).
Pojawia się słówko kuchnia, ale nie 부엌, a 주방. Całe szczęście, że żyjemy w wyjątkowo wygodnych czasach! Bez problemu znajduję w sieci informację, że 주방 pochodzi z chińskiego, a 부엌 jest koreańskie. Zachęcona sukcesem sprawdzam też od razu różnicę między 매우 a 아주. Przy okazji, jeśli zastanawiacie się, jak wpisać synonimy do Anki, ja to robię w ten sposób: „kuchnia (nie 부엌)” albo „bardzo (nie 아주). Czasami dodaję jakieś informacje, np.: „ale (nie 하지만, większy kontrast)”.
Dzisiaj bardzo zabiegany dzień, więc wieczorem praktycznie tylko sprawdziłam, czy kojarzę słówka. Większość kojarzę, ale… wciąż mam kłopoty z ortografią! Trudno, nawet takie proste na pierwszy rzut oka słówka, jak sport czy komórka, lądują na początku listy*. W końcu zapamiętam je poprawnie.
Mimo że wczesny wieczór spędzam w stadninie, czekając, aż dziecko skończy zajęcia, tym razem nie gadam do siebie, tylko ze wszystkich sił staram się wypatrzeć kometę na niebie. Podobno widać ją gołym okiem. Cieszyłam się na to cały dzień, ale nie widzę nic, co by przypominało kometę. Co za rozczarowanie. Nie widziałam, to nie sprawdzę, jak się mówi kometa po koreańsku. (Swoją drogą, co za czasy, że w gazecie podano, że trzeba patrzeć na zachód, a zachód jest tam, „gdzie zaszło słońce i wciąż widać łunę”; bardziej łopatologicznie się chyba nie da).
*Słówka pochodzące z angielskiego niby łatwo zapamiętać, bo przecież wiemy, jak brzmią po angielsku. Ale ortografia jest przecież zupełnie inna niż w angielskim i wcale nie taka oczywista.
