Włączyłam lekcję 68. (https://www.youtube.com/watch?v=1dw5-FQHiOA) i dokładnie wsłuchałam się w dialog, zarówno w wykonaniu Billy’ego, jak i w wykonaniu Koreańczyków. Na samym słuchaniu i powtarzaniu spędziłam pół godziny. Niewiarygodne! Potem rozpoczęłam lekcję 69. (https://www.youtube.com/watch?v=ARelfW7Zono). Na początku w ogóle nie rozumiałam, do czego Billy zmierza, ale potem wszystko stało się jasne. Po „naszemu” to się nazywa „rzeczowniki odczasownikowe”, jasna sprawa. Zapisałam sobie pierwszy sposób, a potem po prostu wypisałam słówka, aż miałam 10 na liście (przesunęłam filmik i sprawdziłam kolejne słówka, nie słuchałam już wyjaśnień). Przy okazji na moją „świąteczną listę” wpadły związane z egzaminami 3 kolejne słówka, które są podobne do japońskich. Sprawdzanie koniugacji i wymyślanie przykładów zajęło mi kolejne 50 minut. Ech, zmęczyłam się i odczuwam głęboką potrzebę pogimnastykowania się. Do gimnastyki puściłam sobie dwa filmy serii „super beginner”. Oczywiście, nie rozumiałam niektórych słów. Naszła mnie też refleksja, że powinnam więcej ćwiczyć (właściwie, że powinnam ćwiczyć) daty. Przecież nie mam fiszek z każdym miesiącem, a tym bardziej z każdym dniem miesiąca, więc w ogóle się z nimi nie oswajam. Gdy studiowałam, jedna z moich nauczycielek japońskiego miała w zwyczaju zaczynać zajęcia od zapytania, który dziś mamy. To chyba jest jakiś sposób, by sobie przynajmniej raz dziennie powiedzieć głośno aktualną datę.*
Dzisiejsze Anki (89 powtórek, 10 nowych słówek, samo mówienie) to 50 minut.
*To naprawdę fajny sposób, jednak… nigdy go nie wdrożyłam w życie. I te daty u mnie kuleją.
*무섭다 kojarzy mi się z Mussolinim (na zasadzie MUSOlini był straszny).
