Dziecko na treningu, więc ja na spacerze. Zorientowałam się, że mówienie do siebie ma jeszcze tę zaletę, że człowiek nie wkłada sobie do paszczy żadnych cukierków czy innych przekąsek, bo jednak ciężko gryźć i mówić jednocześnie. Więc jeśli ktoś lubi podjadać, to polecam, może uda mu się przestać.
Czasami trudno mi koreańskie słówka z czymkolwiek pokojarzyć. Na przykład takie 감자. KAMienie na kartoflisku? Japońskie JAGAimo? A może 한자? Brzmi podobnie, a pewnie są jakieś znaki na ziemniaki… Czasami nic sensownego nie przychodzi mi do głowy, ale gdy pooglądam słówko z każdej strony, to jednak o coś mi się ono w mózgu zahaczy i w nim zostaje. Tak więc warto próbować.
Mój mąż się złości, że w koreańskim znaczenie zmienia się czasami w zależności od jednej głoski. Tak, to trudne. Ale, jeśli się dobrze przyjrzeć, czy polski nie jest pod tym względem jeszcze gorszy? Zrobię, wrobię, zarobię, urobię… Z domu, w domu… Dla nas to bułka z masłem, ale uczącym się polskiego obcokrajowcom współczuję.
Wieczorem 55 minut z 10 nowymi słówkami i 47 do powtórzenia. Wiecie, jakie słówko wypadło mi z głowy? 나가다! A wydawało się takie proste (ktoś się nagada, a potem sobie pójdzie)! Dlatego warto korzystać z Anki, bo słówka, które odesłaliśmy na koniec kolejki kiedyś jednak do nas wrócą i będziemy mieć okazję sprawdzić, czy dalej je pamiętamy.
