Jak pisałam wczoraj, dziś skupiłam się na dialogu z lekcji 85. (https://www.youtube.com/watch?v=1jLv8fzvKDY). Zajęło mi to jakieś 15 minut, ale na pewno wrócę do niego za kilka tygodni, gdy wszystko lepiej ułoży mi się w głowie. Potem przeszła do lekcji 86. (https://www.youtube.com/watch?v=F922EUtJAc0) i „plain form”. Na szczęście wydaje się o wiele łatwiejsza niż te wszystkie końcówki wyrażające emocje, z którymi walczę do dzisiaj i na pewno jeszcze długo będę walczyć. Opracowanie materiałów zajęło mi godzinę, czyli razem ta część nauki trwała 1 godzinę i 15 minut.
Słówka z tej lekcji okazały się bardzo „przyjazne”, np.:
나쁘다, 나빠요 – „NAPPYtasz sobie biedy, jeśli kogoś NAPPADniesz, bo to ŹLE.”;
놓다, 놓아요 – „ODŁÓŻ NUTĘ!” (Akurat kot mojego szwagra ma na imię Nutka, ale można sobie wyobrazić po prostu wyciętą z kartonu lub wydrukowaną na drukarce 3D nutę);
소리 – Znacie piosenkę „Soni soni” (https://www.youtube.com/watch?v=OpLD97fG9Hw)? Śpiewana jest pięknymi GŁOSAMI hollywoodzkich aktorów; poza tym kiedyś myślałam, że śpiewają „sori sori”, a nie „soni soni”;
모든 – „KAŻDY lubi BUDYŃ.”;
두껍다, 두꺼워요 – „TU KOP, TU KOŁO tego GRUBEGO słownika!”.
Słówka przyjazne, ale i tak z Anki (116 powtórek, 10 nowych słów) spędziłam 90 minut.
