Wymyślam sobie jeszcze kilka słówek, które mogą mi się przydać, gdy będę o coś prosić swojego męża (najwięcej wątpliwości rodzi się przy wyrzucaniu śmieci, ale ryzykuję, zostawiam 버리다). Duże nadzieje wiążę z lekcją „Family Tree” (https://www.youtube.com/watch?v=XjDU3u-pB1w), więc włączam Billy’ego. Hmm, całkiem ciekawy koncept, by inaczej nazywać brata, gdy jest się mężczyzną, a inaczej, gdy jest się kobietą, ale dla uczących się to – nie ukrywajmy – pewne utrudnienie. Billy sugeruje, by nauczyć się tylko słówek odpowiednich dla własnej płci, no ale wtedy nie zrozumiemy, co mówią do nas przedstawiciele płci przeciwnej, więc ja zamierzam się nauczyć obu wersji. Dziś wypisywanie słówek idzie mi tak szybko i płynnie, że mam ich więcej, niż planowałam. Mogę spać spokojnie – na pewno będę mieć co robić w weekend! Aha, wpisywanie słówek szło mi tak szybko, bo nie wymyślałam do nich przykładów. Zdania typu „Brat jest w parku”, „Babcia potrafi latać” itp. będę wymyślać na poczekaniu.
Standardowo po pracy idę na zakupy i na spacer. Jest piękna jesienna pogoda, a ja mruczę pod nosem odmianę koreańskich czasowników (날다, 날아요, 날고 싶어요, 날 수 없어요, 나세요).
Podczas wieczornej powtórki orientuję się, że myli mi się ortografia, tzn. pamiętam słowo, ale źle je zapisuję, np. 쉽다, 춥다 czy 부엌. To ostatnie przypomina mi, jak ważne jest używanie słówek w kontekście, czyli z partykułą, bo jednak te ostatnie głoski znikają i pojawiają się. Może więc jednak dopiszę zdania do członków rodziny…*
*Nie, nie dopisałam.
