Kontynuuję koreańskie święta (https://www.youtube.com/watch?v=zJko_EewI-0). Nie jest to może coś, co jest mi niezbędne do życia, ale na pewno się przyda do ćwiczenia dat (a to wciąż moja słaba strona). Ostatnie dwa święta jednak pominęłam i przeszłam do dialogu w restauracji. To coś znacznie bardziej praktycznego. Z Billym spędziłam dziś 45 minut. Z Anki (137 powtórek, 10 nowych słów) – 100 minut.
Myślę o „Squid Game”. Kiedy wyszedł pierwszy sezon, z przerażeniem patrzyłam, jak dzieci w wieku przedszkolnym i wczesnoszkolnym (naprawdę!) nagle bawią się w „czerwone, zielone” (dzieci, które pewnie nigdy nie bawiły się w „raz, dwa, trzy – Baba Jaga patrzy) albo… w „pękła szybka”! Albo jak w sklepach pojawiają się małe kostiumy na bal. Kto normalny pozwala dziecku przebrać się za strażnika ze „Squid Game”? I jak to w ogóle możliwe, że te strzępki (mam nadzieję, że strzępki) informacji przedostały się do dzieci, które nigdy nie powinny mieć z tym filmem nic wspólnego?
