Włączyłam lekcję o kolorach, ale szybko zamknęłam, bo postanowiliśmy spontanicznie udać się na wieczór planszówek w mojej pracy (na parkingu przed domem mogłam spytać męża: 우리 차는 어디에 있어요?, na co on odparł: 저기). Fajnie było się wyrwać z domu i pograć, ale w efekcie wieczorem, właściwie to późnym wieczorem, miałam do przerobienia wszystkie fiszki (z niemieckiego, koreańskiego i japońskiego), a do tego wciąż musiałam przygotować sobie nowe słówka z koreańskiego. Żeby zrobić to jak najszybciej, postanowiłam wybrać słowa, które pochodzą z angielskiego* lub chińskiego (wtedy są podobne do japońskiego). Niby prosta sprawa, ale na wymyślanie słów i przykładów do nich, a potem na przeniesieniu ich do Anki, i tak spędziłam pół godziny. Sama nauka (oczywiście zero pisania) zajęła mi chyba godzinę. Chyba, bo zapomniałam sprawdzić, o której skończyłam koreański i przeszłam do niemieckiego. Wiem tylko, że w sumie uczyłam się jakieś dwie godziny. Niemieckiego wolę nie odpuszczać (dziś poddałam się przy ostatnich 20 fiszkach), bo w jego przypadku mam do powtórki jakieś 200 słówek dziennie, zatem gdybym dziś odpuściła, jutro miałabym ich 400, co raczej jest przerażającą wizją. Do japońskiego nie zajrzałam, ale tu akurat powtarzam tylko jakieś 40 słówek dziennie.
*Uważajcie na ortografię słówek pochodzących z angielskiego, bo – moim zdaniem – nie jest najłatwiejsza. Szczególną uwagę zwróćcie na słowo 도넛 (pączek), ponieważ ze względu na ㅅ na końcu, w pewnym momencie przestaje ono brzmieć znajomo.
