Wiedziałam, że dzisiaj będzie ciężko, ale nie sądziłam, że aż tak ciężko. Najpierw gotowałam obiad dla 6 osób, a potem przyszli znajomi, zjedliśmy obiad, posprzątaliśmy, zaczęliśmy piec i przyozdabiać ciasteczka, i tak zrobiło się bardzo późno. Za koreański wzięłam się o 20:30 i byłam zmuszona skorzystać ze swojej „listy ratunkowej”. To taka lista, na którą wrzucałam słówka z angielskiego lub ewidentnie podobne do japońskiego (stąd na liście „węgiel” 석탄 – japońskie sekitan i „schody” 계단 – po japońsku kaidan), czyli łatwe do zapamiętania, gdybym miała mało czasu. Przypuszczałam, że mi się przyda na przykład w Święta. Cóż, przydała się dużo szybciej. Musiałam tylko dopisać przykłady użycia i wymyślić dwa kolejne słówka. W sumie zajęło mi to jakieś pół godziny. Potem przejrzałam Anki (112 powtórek, 10 nowych słówek, samo mówienie) i to też szybko, bo w niecałe pół godziny, ale po prostu sprawdzałam, czy pamiętam słówka, nie sprawdzałam, czy pamiętam odmianę, nie próbowałam budować własnych zdań.
