Kontynuowałam dziś lekcję 62. (https://www.youtube.com/watch?v=dzrvk9My-3o) do „conversation practice”. Trochę się zastanawiałam, czy z nieregularności liczebników przy podawaniu wieku zrobić osobne fiszki, czy nie. W końcu zdecydowałam, że jednak nie, i nieregularności zaznaczyłam sobie w przykładach. Na przygotowywanie materiałów poświęciłam dziś 35 minut.
Szkoda, że Billy nie wprowadził pytania „Ile masz lat” albo „Co jest twoim hobby?”*. Na szczęście nie było trudno wyszukać poprawne sformułowania w internecie. Niestety, po raz kolejny przekonuję się, że ten konkretny kurs wprowadza za mało słówek. Chciałabym po dwóch miesiącach nauki (czyli już niedługo) zacząć pisać o tym, co się u mnie wydarzyło, ale mam poważne wątpliwości, czy będę umiała się wysłowić. Ale trudno. Gdyby ten kurs miał same minusy, na pewno bym z niego nie korzystała. Korzystam dlatego, że jest spójny, że są to filmiki i że gramatyka jest jasno wytłumaczona*.
Dziś niemal do każdego słówka (100 powtórkowych, 10 nowych), które wyrzuciło mi Anki, pisałam odręcznie zdanie. Zeszło mi z tym jakieś 140 minut. Oczywiście, nie było tak, że usiadłam i ciurkiem przepracowałam te ponad dwie godziny. Co jakiś czas robiłam sobie przerwy na takie „atrakcyjne” zajęcia, jak gotowanie, sprzątanie czy zmywanie. Aha, czasami trochę czytałam. Ciekawe, że po odłożeniu książki, którą czytam po japońsku, zabrałam się za Anki z koreańskiego, moja ręka automatycznie chciała pisać po… japońsku!
*Niedługo poda i będą to grzeczniejsze wersje niż te, które ja znalazłam w internecie.
*Fakty są też takie, że w każdej chwili mogę zrobić sobie przerwę i znaleźć słówka, które są mi potrzebne.
*A jeśli chodzi o liczebniki, to 여든 pokojarzyłam z jodyną, a 아흔 z japońskim słowem aho, które oznacza głupka. Te skojarzenia miały mi po prostu ułatwić zapamiętanie brzmienia liczebników, ale na upartego można sobie wyobrazić 80 buteleczek z jodyną czy 90 głupków.
