Kończę lekcję o „tu i tam” i dostrzegam w swoich statystykach, że mam przed sobą tylko 14 słówek do nauczenia. Za mało. Ech, nie wpisałam sobie wczorajszych słówek do Anki i oto efekty. (Tak to już jest, gdy człowiek łamie swoją żelazną zasadę, by wszystko robić na bieżąco). Przeklejam więc brakujące słownictwo i znów jest źle – mam tylko 28 słówek w zapasie, a powinnam mieć 40! Jakim cudem?!* Oczywiście ani nie wiem, ani nie mam czasu tego sprawdzać, zaczynam więc lekcję nr 37 (https://www.youtube.com/watch?v=MNaAPGi5Ra4) i wpisuję dwa pierwsze słówka, które się pojawią, a potem… muszę kończyć!
Wieczorem mam aż 48 słówek do powtórki*. Poświęcam na koreański godzinę i 15 minut (z przerwą na odpytywanie dziecka z historii), ale przyznam się szczerze, że ostatnie słówka po prostu powtórzyłam w pamięci „byle szybciej”, bo przeraziła mnie godzina na zegarku. Dochodziła 22:00. Może poszłoby mi lepiej, gdybym nie sprawdzała znaków, ale jednak tak mi czasem łatwiej zapamiętać.
*Przyznam się, że sama nie rozumiem, o co dokładnie mi chodziło. Chyba o to, że powinnam mieć w Anki więcej słówek, a nie mam.
*Spoiler: 48 to naprawdę mało. W końcu dojdę i do 248.
