Przygotowanie słówek zajmuje mi tyle czasu, że jak pomyślę o tym, że dochodzi 20:00, a ja jeszcze muszę się ich nauczyć i zrobić powtórkę, poddaję się. To dopiero trzeci dzień, a ja już się poddaję, cha, cha! Ale trudno. Z 20 słówek schodzę do 10. Ćwiczenie pisania i wymowy zajmuje za dużo czasu. Ale mam nadzieję, że za jakiś czas będzie mi łatwiej i wtedy wrócę do 20*. Korzystam z ostatnich przygotowanych wcześniej słówek, kilka dopisuję na poczekaniu, bo pojawiły się w „Koreańskim od podstaw” w budowie zdania, np. angielski. Takie słówko na pewno się przyda. 영어 przypomina mi japońskie eigo, zakładam, że to te same znaki. Zakładam, ale nie sprawdzam, więc może się mylę*. Ale żeby zapamiętać, nie muszę mieć przecież racji, to moje skojarzeniem zostanie w mojej głowie.
Z ciekawości sprawdzam statystyki w Anki. Gdy robię niemiecki i japoński, wychodzi mi poniżej 10 sekund na fiszkę (w przypadku niemieckiego często buduję zdania, w przypadku japońskiego - nie). Po przerobieniu koreańskiego czas wydłuża mi się do 14 sekund na fiszkę, mimo że słówek jest jeszcze bardzo mało. Świadczy to o tym, że początki są najgorsze. Pocieszam się, że w przypadku języków naprawdę szybko widać efekt kuli śnieżnej. Więc się nie zniechęcam.
Budowie zdania nie poświęcam czasu, ponieważ jest taka sama jak w japońskim. Jeżeli ktoś myśli, że to trudne, to wierzcie mi: nie jest to trudne. Moim zdaniem łatwiejsze niż w niemieckim, bo czasownik zawsze jest na końcu zdania. Zawsze.
PS Do listy słówek dodałam sobie partykułę sposobu, bo myślałam, że mi się przyda do zdań typu „Mówię po koreańsku”. Translator* zasugerował mi, że raczej nie, ale partykuła pozostała.
*Spoiler: Nigdy nie wróciłam.
*Nie mylę się, to te same znaki: 英語.
* Ponieważ w tym czasie nie korzystałam z AI, posiłkowałam się translatorem Google, ale nie polecam tego rozwiązania. To nie jest narzędzie wymyślone po to, by poprawiać błędy czy wyjaśniać gramatykę.
