W 16. odcinku (https://www.youtube.com/watch?v=KX9AA1f5c4U) Billy tłumaczy, co to jest dopełnienie. Wcześniej tłumaczył, co to jest czasownik. A moje dziecko mnie pyta, po co mu wiedzieć, co to są części mowy i co to są przypadki. Może na co dzień się to nie przydaje, ale jeśli ktoś chce się uczyć języków obcych, to nie będzie musiał tracić czasu na słuchanie czegoś, co już wielokrotnie słyszał w podstawówce! W 17. (https://www.youtube.com/watch?v=EtaH52lTHaM) mówi o partykule tematu, warto posłuchać, ale ja nie słucham, bo po japońsku jest to samo. Idę dalej, do zaimków (to już odcinek 18. https://www.youtube.com/watch?v=QVbTHskzcig). Po japońsku też są trzy rodzaje zaimków wskazujących i tak długo, jak mówi się o czymś, co jest w zasiągu wzroku, łatwo odróżnić jeden od drugiego. Gorzej, gdy odnosimy się do czegoś, co ktoś kiedyś powiedział itp. No ale jeszcze długo po koreańsku nie będę budować takich zdań.
Uff, to trzy filmiki, a spędziłam nad nimi chyba godzinę. Z ciekawości następnym razem zmierzę czas.
Podczas swojego popołudniowego spaceru mówiłam do siebie trochę po niemiecku (o tym, czym się różni koreański od japońskiego), a trochę po koreańsku (wszystko, co umiem: Jestem Alicja, jestem Polką, lubię filmy, uczę się koreańskiego, podoba mi się hangul itp.) Ile to trwało? Ciężko powiedzieć, ale pewnie co najmniej 15 minut. Wieczorna powtórka i nauka nowych słówek – 45 minut, mimo że miałam 28 słówek do powtórzenia i 10 do zapamiętania. Podsumowując: za dużo czasu zajmuje mi nauka koreańskiego, muszę to jakoś skrócić.*
Dziś na obiad mieliśmy zrobioną przez nas pizzę. I wiecie co? Mogłam powiedzieć: „Chcę zjeść pizzę” oraz „Jem pizzę”. Czy to nie miły zbieg okoliczności?
*Spoiler: Napiszę to jeszcze wiele razy, ale nigdy nie uda mmi się tego czasu zdecydowanie skrócić.
