Dziś rano nie powtarzam w myślach słówek z koreańskiego, tylko wstaję i się gimnastykuję. Nasze ciało i nasz mózg to system powiązany, warto o tym pamiętać. Dziś filmik nr 23 (https://www.youtube.com/watch?v=WcEBOBkEJU4), nie za długi, ale przepisanie słówek i ułożenie zdań zajmuje dużo czasu. Zdania staram się zrobić długie. Nie samo „Ćwiczę.” (Ha! Jaki zbieg okoliczności!), ale „Ćwiczę w parku.” (albo lepiej „w domu”) itp. Co prawda, nie wiem, czy partykuła „e” może być w ten sposób użyta, bo z tyłu głowy mam japoński, a tam inna partykuła (i nie mam tu na myśli partykuły „e”, żeby była jasność) jest do czasownika „być”, a inna do czasowników oznaczających aktywniejsze czynności (jak „ćwiczyć”)*, ale trudno. Dlaczego trudno? Bo teraz sobie poćwiczę słówka, które znam, poćwiczę sobie budowanie zdań, a jeśli w przyszłości się okaże, że to jednak inna partykuła, to sobie ją „podmienię”. Potem zaczynam filmik nr 24 (https://www.youtube.com/watch?v=dKN7xnxR5wI) i znów się cieszę, że pamiętam z podstawówki, co to są przysłówki. I znów, przepisując słówka do Anki, wymyślam własne zdania. Nie mówię dobrze po koreańsku, więc piszę, że dobrze mówię po japońsku i że bardzo dobrze mówię po angielsku, żeby umieć powiedzieć coś o sobie. Filmik przerywam, gdy dochodzę do 10. słówka. Tyle na dziś. Potem jeszcze wieczorem 10 nowych słówek i 38 powtórek w Anki. Godzina pracy.
*Tak, to inna partykuła 에서, w tabelce ze słówkami są poprawne przykłady.
