Kontynuuję liczebniki. Szkoda, że nie wiedziałam wcześniej, że te koreańskie mają swoje własne, osobne wersje „dziesiątek”. Cóż, trzeba się będzie ich nauczyć teraz. Od razu wiedziałam, że będą z tym kłopoty, bo – no cóż – ja zawsze mam kłopoty z liczebnikami (albo tak o sobie myślę i potem tak się dzieje, nie wiem, ale kłopoty mam). I rzeczywiście, wieczorem musiałam wymyślać jakieś zupełnie niekojarzące się z liczebnikami skojarzenia, żeby w ogóle coś zapamiętać. 서른 pokojarzyłam z „sorry”, 마흔 z machami i machaniem , 쉰 ze świnią, a 예순 z „Jezu!”. Wiem, że żadnego z tych słów nie sposób powiązać z 30 czy 40 itd., ale gdyby nie one, chyba powtarzałabym te fiszki do północy. Dziś rozpoczęłam lekcję nr 62 (https://www.youtube.com/watch?v=dzrvk9My-3o). W końcu wiem, jak spytać, ile coś kosztuje! Zatrzymałam się, gdy Billy doszedł do pytań o wiek. Tym zajmę się jutro.
Anki (aż 102 powtórki (ale czego się spodziewać, po wczorajszym zaćmieniu umysłowym?) i 10 nowych słówek, w tym 5 nielubianych przeze mnie liczebników) zajęło mi 60 minut. W sumie zaskakująco mało.
Jutro weekend. Pewnie spędzę z Anki więcej czasu, bo zamierzam chwycić za długopis i pisać zdania.
